Świadectwo Patrycji

Dzieciństwo. Urodziłam się w 80 roku w związku ,który nie był jeszcze małżeństwem…mój tato miał żonę, która nie mogła mieć dzieci .Po jakimś czasie poznał drugą kobietę- moja mamę.  Przez pierwszy rok byłam dzieckiem nieślubnym, dopiero po tym czasie rodzice zalegalizowali swój związek. Mieszkając w Leśnej- w wieku 3 latek wyglądając przez okno u babci zobaczyłam pasącego się baranka. Postanowiłam wyjść z domu i go po prostu pogłaskać .Niewinne pragnienie małego dziecka przemieniło się w katastrofę, gdyż baranek wziął mnie na rogi i zmasakrował tak ,że krew lała się wszędzie…cudem ocalałam .Zobaczyła to kobieta, która uratowała mi życie. W wieku lat 5 kiedy już przeprowadziłam się z rodziną do Wrocławia, zostałam zgwałcona przez człowieka, który wyniósł mnie na strych na 11 piętro w wieżowcu, po czym chciał wyrzucić przez okno…Ocalałam, gdyż upadłam na daszek, dzięki któremu nie spadłam na dół. Kolejna kobieta, usłyszawszy mój płacz, uratowała mnie i zaniosła moim rodzicom. Przez całe dzieciństwo byłam dzieckiem zbuntowanym i mającym swoje własne racje Uczyłam się bardzo dobrze, przynosząc do domu świadectwa z czerwonym paskiem. Kiedy przyszłam do kościoła katolickiego poczułam wielkie pragnienie bliskości Boga. Od najmłodszych lat śpiewałam w chórku kościelnym…komunia i inne sakramenty były dla mnie ogromnym wydarzeniem. Miałam tylko jedno zapytanie w sercu – dlaczego klękamy przed posagami i całujemy im stopy itp…siostra, która uczyła mnie religii wytłumaczyła mi ,że budowanie posągów (ale zwierząt) i kłanianie się im jest grzechem – a te, które przedstawiają osoby święte nie są niczym złym . Ta odpowiedź na tamten czas zaspokoiła moje niepewności i zasłoniła niepokój serca i sumienia. W ósmej klasie podstawówki trafiłam w środowisko osób, które wyprowadziły mnie na manowce. Opuściłam się w nauce, zaczęłam palić papierosy, pić alkohol, ćpać- co chwilę miałam nowego partnera, z którym sypiałam. Stałam się punkiem wierzącym w anarchię, odeszłam od Boga i kościoła…  Okres młodzieńczy oraz reszta życia. W wieku lat 18 zaszłam w ciążę i urodziłam córkę – Sarę. Rozstałam się z ojcem mojego dziecka, gdyż nie chciał ślubu, a tym bardziej obowiązku, jakim było wychowywanie Sary. Jako samotna mama wychowałam córkę wraz z babciami, którym naprawdę wiele zawdzięczam. Po jakimś czasie poznałam nowego chłopaka, też punka z którym postanowiłam wziąć ślub. Była to decyzja podjęta tylko dlatego by zrobić na złość rodzicom, a przy tym dobrze się bawić. Sebastian był dobrym i kochającym mężem ale jak się później okazało cierpiał na schizofrenię z towarzyszącym jej rozczepieniem tożsamości . Sebastian zdał na piątkę testy do policji, fizyczne jak i psychologiczne- oszukał nawet lekarzy i został przyjęty na szkółkę prewencji do Piaseczna .W tym czasie ja zaczęłam interesować się magią i okultyzmem. Ustawiałam karty tarota, czytałam książki na temat białej magii – ogłosiłam siebie czarownicą Wicca i byłam z tego bardzo dumna. Jakże wtedy byłam ślepa! Półtora roku po ślubie dostałam informacje z Piaseczna, że mój mąż popełnił samobójstwo Bardzo to przeżyłam. Zostałam wdową w wieku lat 21…. W tym okresie zaczęłam ćpać amfetaminę, chodzić po klubach i dyskotekach, zaczęłam bawić się i żyć na całego. Miałam gdzieś wszystko i wszystkich. Nie pracowałam i nie chciałam pracować, żyłam jak przysłowiowy niebieski ptak, bez problemów na utrzymaniu rodziców. Poznałam kolejnego partnera – w okultystyczny sposób zawarłam z nim związek, czary rzucałam na niego by był ze mną i by mnie kochał. W 2005 roku urodziłam synka Patryka, ale związek nasz był jednym wielkim grzechem. Ojciec mojego synka był narkomanem. Byłam z nim 7 lat, żyjąc bez ślubu, w grzechu i nieświadomości tego, co on robi. Kiedy zaczął wynosić z domu pieniądze i zdradzać mnie w agencjach towarzyskich, zaczęłam dociekać, dlaczego tak jest i wyszło na jaw, że jest uzależniony od amfetaminy i heroiny . Poszedł do ośrodka RETO (wspaniały ośrodek i wspaniali ludzie go prowadzą!), który jest chrześcijańskim ośrodkiem dla osób uzależnionych, nie tylko od narkotyków… Jego serce jednak było twarde i po połowie roku wyszedł niezmieniony – było to dla mnie ciosem prosto w serce! Świat zawalił mi się na głowę i nagle poczułam, że nie dam rady, że życie nie ma sensu ,bo tyle w życiu wycierpiałam! Chciałam w końcu mieć normalne zdrowe i szczęśliwe życie. Pytałam i krzyczałam: „dlaczego!?” Cierpiałam, płakałam, aż w końcu, gdy doszłam do miejsca beznadziejności, to wtedy zwróciłam się o pomoc do Boga. Ze łzami w oczach poprosiłam o Jego pomoc…oddałam mu to zmartwienie. Powiedziałam:”Oddaje Ci, Panie moje życie i moje zranione serce, bo jest to dla mnie za wielki ciężar i sama już go nie uniosę… „  Boża pomoc i nawrócenie Myślicie pewnie, że Bóg oddał mi szczęście o jakim marzyłam – u boku ojca mojego dziecka? Niestety tak się nie stało. Też myślałam, że Bóg zrobi w końcu porządek z ojcem mojego dziecka, że dotknie jego serca i że on w końcu zrozumie, czym jest normalne życie…Niestety – to był mój własny plan, a Bóg miał dla mnie inny, bardziej doskonały i dobry, którego wtedy nie potrafiłam zrozumieć. Rozdzielił mnie z ojcem mojego dziecka. Nie umiałam się z tym pogodzić, ale prosiłam Jezusa, że jeśli związek z tym człowiekiem nie jest w Jego woli, to niech się rozpadnie; poprosiłam też, aby zabrał mi uczucie do niego i oczyścił moje serce. Na następny dzień, kiedy obudziłam się rano, moje myśli były inne, nowe i czyste i o dziwo uczucie jakim darzyłam ojca Patryka po prostu zniknęło – nigdy wcześniej nie przeżyłam takiej sytuacji !To był cud! poczułam się wolna i szczęśliwa. Po jakimś czasie Bóg na mojej drodze postawił człowieka, który był w ośrodku RETO 10 lat, był tam opiekunem i terapeutą – wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to mój przyszły mąż. Co za niesamowity zbieg okoliczności, jeśli można to tak nazwać! Na dzień dzisiejszy wiem, że zbiegi okoliczności nie istnieją, wszystko co nam się przytrafia jest albo naszą, zbuntowaną wolą i konsekwencją złych wyborów, albo wolą naszego Boga, któremu oddaliśmy życie. Kiedy postanowiłam oddać swoje życie Jezusowi Chrystusowi i wypowiedziałam to we łzach i sytuacji dla mnie beznadziejnej – On przyszedł i podniósł mnie, dał nowe życie, siłę i nowa tożsamość…Mój ukochany Jezus przyszedł do mnie sam, osobiście i podał mi rękę i wyciągnął z bagna,